Προτιμούμε να πνιγούμε χορεύοντας, όπως οι επιβάτες του Τιτανικού ;

Προτιμούμε να πνιγούμε χορεύοντας, όπως οι επιβάτες του Τιτανικού ; 

Αναδημοσίευση από το διαδίκτυο

Για να μην ισχυρίζονται μερικοί, ότι δεν ξέραμε τίποτα, παραθέτω το κύριο άρθρο του τότε διευθυντή του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» κ.Γιάννη Μαρίνου,  στο τεύχος της 22ας Μαΐου 1986,  υπό τον τίτλο :
«Προτιμούμε να πνιγούμε χορεύοντας, όπως οι επιβάτες του Τιτανικού ;». 
Με αφορμή την έκθεση του τότε Διοικητή της Τράπεζας της  Ελλάδος κ. Δημ. Χαλικιά, ο οποίος μέσω ύβρεων από τις «προοδευτικές» δυνάμεις έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για την ελληνική οικονομία, ο  κ. Γ. Μαρίνος έγραφε :....


Και ιδού πού φθάσαμε: Αντί να δουλεύουμε για να παράγουμε εισόδημα, να τρώμε από τα έτοιμα και από τα δανεικά.

Αντί να φτιάχνουμε νέα εργοστάσια, να κλείνομε κι αυτά που υπάρχουν.

Αντί να εκσυγχρονίζουμε τις υφιστάμενες εγκαταστάσεις, να τις αφήνουμε βαθμιαία να καταντούν παλιοσίδερα.

Αντί να βελτιώνομε την παραγωγικότητά μας, να
επιβραβεύουμε με κάθε τρόπο την τεμπελιά και την λούφα.

Αντί να προωθούμε τις εξαγωγές μας με καλά και φθηνά προϊόντα, να υπονομεύουμε την ανταγωνιστικότητά τους με αποτέλεσμα να μην μπορεί πια να πουληθεί η ελληνική παραγωγή ούτε μέσα στην ελληνική αγορά.
Αντί να ενθαρρύνουμε το κέρδος, ώστε να περισσεύουν λεφτά για νέες επενδύσεις και καλύτερες αμοιβές των εργαζομένων, το εμποδίζομε με κάθε τρόπο, με αποτέλεσμα τον πολλαπλασιασμό των προβληματικών επιχειρήσεων και την απειλή των μαζικών απολύσεων, αφού οι βιομηχανικές μας επιχειρήσεις δεν μπορούν πια να επιβιώσουν. 
Αντί να στηρίζομε με κάθε τρόπο την εγχώρια παραγωγή, την καταδιώκουμε
με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο, διευκολύνοντας έτσι τις εισαγωγές και την κυριαρχία των ξένων στην ελληνική αγορά.
Αντί οι εργατοϋπάλληλοι να υπερασπίζονται την εθνική παραγωγή με την εργατικότητα και την συμπαράστασή τους προς τους ομοεθνείς εργοδότες τους, πολλοί απ' αυτούς υπονομεύουν με απεργίες, στάσεις εργασίας, καταλήψεις, κοπάνες, νωθρότητα, τσαπατσουλιά και συνεχείς εκδηλώσεις μίσους τις ντόπιες παραγωγικές μονάδες, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο στα
ξένα προϊόντα και στη δική τους μιζέρια και ανεργία.
Αντί το δημόσιο να διαχειρίζεται με σύνεση και πόνο τα έσοδα από την φορολογία, τα διασπαθίζει σε καταναλωτικές δαπάνες σε έργα βιτρίνας, σε αθρόες προσλήψεις υποαπασχολουμένων, σε επιδοτήσεις, χαρισμούς οφειλών, σε δανεικά και αγύριστα και σε διαιώνιση της αντιπαραγωγικής δομής της δημόσιας διοικήσεως και της χρονοβόρας και δαπανηρότατης γραφειοκρατίας.
Αντί να αναπτύσσουμε την παραγωγή και να ενισχύουμε την αυτοδυναμία της οικονομίας μας, το 'χουμε ρίξει στον δανεισμό από το εσωτερικό και κυρίως από το εξωτερικό, με αποτέλεσμα να έχομε φθάσει στο τραγικό σημείο να δανειζόμαστε πια κάθε χρόνο 2-3 δισεκατομμύρια δολλάρια από τους ξένους για να εξοφλούμε προηγούμενα δανεικά.
Αντί να διευκολύνεται η εισαγωγή νέας τεχνολογίας και η ευελιξία των επιχειρήσεων ώστε να αποφεύγουν τα οικονομικά αδιέξοδα και το μοιραίο κλείσιμό τους, αντί να ενθαρρύνεται η υλική επιβράβευση των προκομμένων και ευσυνείδητων, επιβάλλεται με κάθε τρόπο το αντίθετο.

Αυτή είναι η πραγματικότητα της Ελληνικής Οικονομίας.
Και αυτοί που αντιδρούν στην απαιτούμενη θεραπευτική αγωγή, φαίνεται ότι προτιμούν να  καταποντιστούμε όλοι, χορεύοντας και τραγουδώντας, όπως οι επιβάτες του Τιτανικού.
Και αυτό σχεδόν σίγουρα θα συμβεί, αφού τα σωστικά μέσα ολοένα και περιορίζονται.....».

Τώρα πλέον είστε ελεύθεροι, να πιστεύετε και να διαδίδετε,ότι για όλα φταίει μόνο η Τρόικα και η κακιά Μέρκελ !......

                                                               ----------------------------------

 Επίσης: 

α) διαβάστε

• Στην Ουρουγουάη χτυπά η καρδιά της Ελλάδας!
• Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ 27/5/201
• ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ (Oδοί της γνώσης και της πλάνης)
• Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ 20/5/2013
• ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ μια μικρή ΙΣΤΟΡΙΑ (ακίνητα και φόροι)
• ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ μια μικρή ΙΣΤΟΡΙΑ (Κόστος Αγοράς ενός Ακινήτου και επιπτώσεις στην εγχώρια οικονομική δραστηριότητα)
• ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ μια μικρή ΙΣΤΟΡΙΑ (Ελλείμματα, χρέος, ανεργία, οικονομική βοήθεια και ανάπτυξη)
• ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ μια μικρή ΙΣΤΟΡΙΑ (Η Αμερική αύριο)
• ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ μιαμικρή ΙΣΤΟΡΙΑ (η Αμάλθεια και οι άλλοι)

β) ακούστε

ΜΟΥΣΙΚΗ

γ) χαμογελάστε!

ΑΝΕΚΔΟΤΑ

δ) φιλοσοφείτε!

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

ε) επενδύστε!

• Εισαγωγή στη Διαχείριση των Χαρτοφυλακίων της Αμάλθειας
• Ο ΔΕΙΚΤΗΣ ΑΜΑΛΘΕΙΑ
• ΤΟ ΔΙΑΡΚΕΣ ΧΦ (The Well-Tempered Amaltheia's Portfolio)
• ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΧΑΡΤΟΦΥΛΑΚΙΟ ΤΗΣ ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ
• ΤΟ ΧΑΡΤΟΦΥΛΑΚΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΑΛΘΕΙΑ
• ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ
• ΠΡΟΣΟΧΗ!!!
• ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΠΟΔΟΣΕΙΣ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ
• Μεταβολές στα Χαρτοφυλάκια Επενδύσεων

 Μουσικές Επιλογές! 

• ΜΟΥΣΙΚΗ (Nancy Sandra Sinatra)
• ΜΟΥΣΙΚΗ (Μανώλης Χιώτης, Μαίρη Λίντα)
• ΜΟΥΣΙΚΗ (Woodstock)
• ΜΟΥΣΙΚΗ (ΕΛΠΙΔΑ, ΑΛΕΚΑ ΚΑΝΕΛΛΙΔΟΥ, ΜΑΙΡΗ ΛΩ)
• ΜΟΥΣΙΚΗ (Βίκυ Λέανδρος)
• ΜΟΥΣΙΚΗ (Μάνος Χατζιδάκις)
• ΜΟΥΣΙΚΗ (Ντέμης Ρούσσος)
• ΜΟΥΣΙΚΗ (Βαγγέλης Παπαθανασίου)
• ΜΟΥΣΙΚΗ Aerosmith, ABBA, Adele, Arctic Monkeys
• ΜΟΥΣΙΚΗ (Led Zeppelin, Jennifer Lopez)
• Ζάκυνθος: Μουσική & Ιστορία
• ΜΟΥΣΙΚΗ (ΦΡΑΝΚ ΣΙΝΑΤΡΑ, MOD, ...)       

  θρησκευτική Κατάνυξη Μεγάλης Παρασκευής (Ω γλυκύ μου έαρ)

  Μεγάλο Σάββατο (Ζάκυνθος -Τον Κύριον Υμνείτε), Κυριακή του Πάσχα (Πασχαλινό γλέντι)

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΘΕΜΑΤΑ (Τι είναι η Αγορά;)

Τι  είναι η Αγορά;

Πολύ λόγος γίνεται στις μέρες μας για το ρόλο και την σημασία των αγορών στην καθημερινή μας ζωή. Ας θυμηθούμε τι είναι η Αγορά και ποια η ευρύτερη οικονομική σημασία της για τις κοινωνίες.

Από αρχαιοτάτων χρόνων γίνεται η χρήση της λέξης αγοράς. Η Αγορά ήταν  δημόσιος χώρος, στεγασμένος ή όχι, όπου γίνεται συνάθροιση. Οι αρχαίοι Έλληνες τους άρεσε να  συναντιούνται σ' ένα μέρος της πόλης, που ονομαζόταν Αγορά, όπου ήταν ο τόπος συνάθροισης, για να καλύψουν πρωτίστως  τις επικοινωνιακές και κοινωνικές τους ανάγκες . Συζητούσαν, μιλούσαν οι ρήτορες, μεταδίδονταν ειδήσεις, αντάλλασσαν γνώμες, έκαναν καινούργιες γνωριμίες, μελετούσαν και δημιουργούσαν. Αργότερα, στην Αγορά συγκεντρώνονταν πωλητές, έμποροι, τραπεζίτες κ.ά. Στην αρχαία Αθήνα, η Αγορά αποτελούσε διοικητικό, φιλοσοφικό, εκπαιδευτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό και κυρίως το οικονομικό κέντρο της πόλης.

Αγορά ορίζεται ο τόπος όπου συναντώνται από την πλευρά της προσφοράς οι παραγωγοί, όπου προσφέρουν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους και από την πλευρά της ζήτησης οι καταναλωτές για να επιλέξουν και αγοράσουν τα προϊόντα και υπηρεσίες που χρειάζονται.

Σήμερα, η Αγορά δεν περιορίζεται μόνο σε συγκεκριμένο φυσικό χώρο αλλά με την ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας εκτείνεται και πέραν των φυσικών συνόρων μιας περιοχής ή χώρας και καλύπτει μέσω του ηλεκτρονικού διαδικτύου όλο τον κόσμο. Αυτό σημαίνει ότι  μπορεί να γίνονται συναλλαγές άμεσα και ταυτόχρονα μεταξύ ενός πωλητή που βρίσκεται π.χ. στην Ελλάδα και ενός ή περισσοτέρων αγοραστών που έχουν την έδρα τους π.χ. στην Κίνα ή στις Η.Π.Α. κ.ά Ισχύει βέβαια και το αντίστροφο. Η εξέλιξη αυτή διεύρυνε τεράστια τις δυνατότητες του διεθνούς εμπορίου στο οποίο μπορούν να συμμετέχουν ολοένα και περισσότερα άτομα και επιχειρήσεις από όλο τον κόσμο και οδήγησε σε ραγδαία ανάπτυξη την παγκόσμια οικονομία.

Για να επιτελέσουν τον σκοπό τους οι Αγορές

Α)  λειτουργούν κάτω από συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο που προστατεύει τα μέρη από ενδεχόμενες  καταχρήσεις αλλά και επιβάλει ομοιομορφία για να διενεργούνται με ομαλότητα οι συναλλαγές και

Β) υπάρχει ένα κοινό ανταλλακτικό μέσο από όλους αποδεκτό, το οποίο είναι το χρήμα, που διευκολύνει τις συναλλαγές.

Έτσι  οι Αγορές βασίζονται σε πωλητές που προσφέρουν προϊόντα ή υπηρεσίες σε αντάλλαγμα για τα χρήματα από τους αγοραστές.

Η αγορά είναι η διαδικασία με την οποία καθορίζονται οι τιμές των αγαθών και υπηρεσιών. Στην Αγορά σχηματίζονται οι τιμές μέσω των προσφερομένων και ζητουμένων ειδών, λαμβάνοντας υπόψη την ποιότητα και ποσότητα.

Εις μίαν κοινωνία όπου οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να επιλέγουν τα αγαθά και τις υπηρεσίες που καταναλώνουν οι επιθυμίες τους αποτυπώνονται στις τιμές τις οποίες πληρώνουν κατά την διάθεση του εισοδήματος τους.

Η διαδικασία αυτή αποτελεί το σύστημα των τιμών ή τον  μηχανισμό της αγοράς. Όσον η επιθυμία των καταναλωτών είναι μεγαλύτερη για την απόκτηση ενός αγαθού τόσον μεγαλύτερη θα είναι η τιμή, την οποίαν αυτοί είναι διατεθειμένοι να καταβάλουν με δεδομένο το ύψος του εισοδήματος τους.

Συνεπώς η τιμή αποτελεί οδηγό για τους παραγωγούς, διότι έχουν συμφέρον να παράγουν περισσότερα αγαθά των οποίων οι τιμές είναι υψηλές. Με βάση την διάρθρωση των προτιμήσεων της κοινωνίας προκύπτει, σε γενικές γραμμές, σε μια ελεύθερη οικονομία, και η διάρθρωση της παραγωγής και ως εκ τούτου και η κατανομή των παραγωγικών πόρων, δηλαδή της εργασίας και του κεφαλαίου.

Βέβαια, στην πράξη η λειτουργία του μηχανισμού των τιμών δεν οδηγεί πάντα στην βέλτιστη διάρθρωση της παραγωγής για λόγους που κυρίως σχετίζονται με την μορφή οργάνωσης και λειτουργίας της αγοράς.

Με κριτήρια των αριθμό των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στον ίδιο οικονομικό κλάδο και κατά πόσο είναι διαφοροποιημένο το προϊόν τους στην αγορά, διακρίνουμε τρείς μορφές οργάνωσης της αγοράς. Το μονοπώλιο, τον τέλειο ανταγωνισμό και τον ατελή ανταγωνισμό.

Μονοπώλιο έχουμε όταν ο κλάδος αποτελείται από έναν και μοναδικό πωλητή, που λόγο της θέσης του αυτής έχει μεγάλη δύναμη να επηρεάζει προς όφελος του την τιμή του προϊόντος του.

Τέλειος ανταγωνισμός υπάρχει όταν ο αριθμός των παραγωγών είναι τόσο μεγάλος και το προϊόν απολύτως ομοιογενές ώστε κανείς από τους παραγωγούς δεν μπορεί να επηρεάσει την τιμή του προϊόντος του.

Ατελής ανταγωνισμός, εμφανίζεται με τις εξής κυρίως δύο μορφές του. Τον μονοπωλιακό ανταγωνισμό όταν υπάρχει αρκετός αριθμός παραγωγών και το παραγόμενο προϊόν διαφοροποιημένο. Το Ολιγοπώλιο όταν ο αριθμός των παραγωγών είναι τόσο μικρός ώστε το μερίδιο της παραγωγής εκάστου παραγωγού να είναι σημαντικό στην συνολική παραγωγή του κλάδου με συνέπεια μικρές αυξομειώσεις της παραγωγής να επηρεάζουν σημαντικά την τιμή του προϊόντος.

Από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι όσο περισσότερο τείνει μια Αγορά να είναι οργανωμένη στο πρότυπο του Τέλειου ανταγωνισμού οι τιμές των προϊόντων μειώνονται σημαντικά και παράλληλα επιτυγχάνεται αποτελεσματικότερη χρησιμοποίηση και κατανομή των παραγωγικών συντελεστών (έδαφος, εργασία, κεφάλαιο) προς εκείνη τη διάρθρωση της παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών, την οποίαν προτιμά η κοινωνία. Αντίθετα αποτελέσματα συμβαίνουν (χαμηλότερη ικανοποίηση του κοινωνικού συνόλου) όταν η Αγορά είναι οργανωμένη στα πρότυπα του μονοπωλίου και ολιγοπωλίου ανεξαρτήτως του ιδιωτικού ή δημόσιου χαρακτήρα της.

Οι αγορές εξεταζόμενες ανάλογα με τα εμπορεύματα, τα οποία αποτελούν το αντικείμενο της αγοραπωλησίας τις διακρίνουμε σε ένα ευρύ αριθμό κατηγοριών που ενδεικτικά είναι: αγορές, πρώτων υλών, χρεογράφων (μετοχών, ομολόγων κ.ά) , εμπορευμάτων (πολύτιμων μετάλλων, αγροτικών προϊόντων, κ.ά) οικιακών ειδών, τροφίμων, κ.ο.κ.

Στις αγορές συμμετέχουμε όλοι μας είτε άμεσα όπως με την  αγορά μετοχών ομολόγων, σύναψη μιας προθεσμιακής κατάθεσης σε τράπεζα ή και ενός δανείου , άνοιγμα λογαριασμού καταθέσεων κ.ά είτε έμμεσα με την ανάθεση χρημάτων μας σε ένα εξουσιοδοτημένο διαχειριστή κεφαλαίων όπως είναι οι ΑΕΔΑΚ, χρηματιστηριακές εταιρίες  κ.ά.

Δεν πρέπει να παραληφθεί ότι και στην αγορά εργασίας υπάρχει το φαινόμενο της προσφοράς και ζήτησης και περιλαμβάνει τόσο την προσφερόμενη ποσότητα (αριθμός εργαζομένων) όσο και την ποιότητα (ανειδίκευτοι, τεχνίτες, πανεπιστημιακοί, κ.ο.κ.). Από το ισοζύγιο προφοράς και ζήτησης και με δεδομένο ότι δεν επενεργούν άλλοι παράγοντες (π.χ. συντεχνιακές πρακτικές) διαμορφώνεται η τιμή της εργασίας, δηλαδή ο μισθός.

Όσο πιο μεγάλη ζήτηση υπάρχει από τους παραγωγούς για κάποιο είδος εργασίας τόσο η αμοιβή της εργασίας θα τείνει να αυξηθεί.

Η προσφορά εργασίας εξαρτάται κυρίως από το μέγεθος του πληθυσμού μιας χώρας, από την ηλικία και την κατάρτιση και από το μισθό.

Η ραγδαία εξέλιξη του πολιτισμού στρέφει τη ζήτηση εργασίας περισσότερο σε άτομα με πολλές γνώσεις.

Η αγορά στο σύστημα της ελεύθερης συναλλακτικής οικονομίας αποτελεί το θεμέλιο λίθο λειτουργίας της και επιτελεί αυτό το οποίο επιτελεί η Κεντρική Αρχή Σχεδιασμού στην σοσιαλιστική οικονομία. Προσδιορίζει ποια αγαθά και υπηρεσίες και σε τι ποσότητες θα παραχθούν και σε τι τιμές θα διατεθούν καθώς επίσης προσδιορίζει τον τρόπο κατανομής των συντελεστών παραγωγής μεταξύ της παραγωγής των διαφόρων αγαθών και υπηρεσιών. Επιπλέον η αγορά προσδιορίζει τις τιμές των παραγωγικών συντελεστών (π.χ. εργασίας) αλλά και τις μεθόδους παραγωγής, που θα χρησιμοποιηθούν.

Στο σύστημα της ελεύθερης αγοράς κάθε άτομο επιλέγει τα αγαθά που επιθυμεί. Τα άτομα, όπως προαναφέρθηκε,  είναι διατεθειμένα να πληρώσουν τόσον υψηλότερη τιμή όσο περισσότερο προτιμούν την απόκτηση ορισμένων αγαθών . Οι υψηλότερες τιμές υποδεικνύουν στις επιχειρήσεις σε ποια αγαθά θα προσανατολίσουν την παραγωγή τους. Ανάλογα θα επηρεαστεί και η απασχόληση σε κλάδους των οποίων υπάρχει υψηλή ζήτηση για τα προϊόντα του και συνεπώς θα επηρεασθούν και οι αμοιβές των απασχολούμενων παραγωγικών συντελεστών (π.χ. αύξηση αμοιβής εργασίας).

Με αυτόν τον τρόπο έκαστος στην επιδίωξη του ιδίου αυτού οφέλους συντελεί στην κατανομή των παραγωγικών συντελεστών μεταξύ εκείνων των αγαθών τα οποία είναι περισσότερο επιθυμητά από τα άτομα. Έτσι αναπτύσσεται ένας «αόρατος» μηχανισμός δια του οποίου οι επιθυμίες των αγοραστών τόσο των αγαθών όσο και των  παραγωγικών συντελεστών καθίστανται αντιστοίχως γνωστές στους παραγωγούς και τους κατόχους παραγωγικών συντελεστών και αντίστροφα. Αυτός ο μηχανισμός αποτελεί την αγορά μέσω της οποίας μεταβιβάζονται πληροφορίες (περί των τιμών, της διαθεσιμότητας αγαθών και παραγωγικών συντελεστών, κ.λ.π.) μεταξύ των διαφόρων μονάδων λήψεως αποφάσεων (νοικοκυριά, επιχειρήσεις).

Συμπερασματικά η αγορά αποτελεί, τουλάχιστον θεωρητικά,  τον καταλύτη της λειτουργίας της ελεύθερης οικονομίας και στηρίζεται στο δικαίωμα της επιλογής από τα συμμετέχοντα σε αυτήν άτομα και επιχειρήσεις σε αντίθεση με το σοσιαλιστικό σύστημα οργάνωσης της  οικονομίας, όπου η κεντρική προγραμματίζουσα αρχή αποφασίζει κατά το δοκούν για τα αγαθά που θα παραχθούν, τις ποσότητες, τις μεθόδους παραγωγής και τον τρόπο διανομής.

Στο πρακτικό μέρος, στις σύγχρονες μορφές οργάνωσης και κατά γενικό κανόνα μπορούμε να πούμε ότι ο μηχανισμός της αγοράς και ο προγραμματισμός συμπληρώνονται αντίστοιχα υπό ρυθμιστικών παρεμβάσεων αφενός και ελευθερίας εκφράσεως προτιμήσεων αφετέρου.

Βλέπε:

Ο ΔΕΙΚΤΗΣ ΑΜΑΛΘΕΙΑ
ΤΟ ΔΙΑΡΚΕΣ ΧΦ
ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΧΦ
ΤΟ ΧΦ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΓΟΡΑΣ

ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ

Η απόδειξη του κάτι!
..και τώρα τι κάνουμε;
η αλληλέγγυα στάση είναι η λύση
Αν οι Έλληνες γίνουν πιο επιθετικοί, ...
 Ο Κόσμος όπως τον βλέπω εγώ
η Ελλάδα θα ανακάμψει;
Είναι τόσο απλό!
Διαχείριση Κρατικού Χρέους 
Ακίνητα, μια πονεμένη ιστορία
Απόδοση και Κίνδυνος
 Θα ανακάμψει η χώρα μας;

 Όχι νέα τάξη αλλάΕλληνική Τάξη!

Θα αποφύγουμε την κατάρρευση;

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΘΕΜΑΤΑ (Απόδοση και Κίνδυνος)

Απόδοση και Κίνδυνος

Η απόδοση μιας επένδυσης (π.χ. μετοχής) υπολογίζεται, κατά κανόνα, ως η διαφορά μεταξύ της τρέχουσας τιμής και της τιμής αγοράς της και το ποσό της διαφοράς που προκύπτει μπορεί να εκφραστεί ως ποσοστό επί τοις εκατό χρησιμοποιώντας τον πιο κάτω τύπο:

Απόδοση =  {(Τρέχουσα Τιμή – Τιμή Αγοράς + Μέρισμα) / Τιμή Αγοράς}*100

Από τον ανωτέρω τύπο προκύπτει ότι η απόδοση μιας μετοχής είναι το άθροισμα της απόδοσης υπεραξίας (Τρέχουσα Τιμή – Τιμή Αγοράς ) και της μερισματικής απόδοσης (Μέρισμα).

Οι αποδόσεις για να είναι συγκρίσιμες πρέπει να αφορούν στην ίδια χρονική περίοδο. Όταν δεν συμβαίνει αυτό ανάγονται σε ετήσια βάση, που αποτελεί την πιο συνηθισμένη περίοδο συγκριτικής αναφοράς.

Οι ιστορικές αποδόσεις των μετοχών έχουν μεγάλη διασπορά. Στο γεγονός αυτό οφείλεται και ο κίνδυνος που περιέχουν. Ο κίνδυνος εκφράζει την αβεβαιότητα ότι η πραγματοποιηθείσα απόδοση δεν θα είναι ίση με την προσδοκώμενη. Εάν δεν υπήρχε η αβεβαιότητα δεν θα υπήρχε και ο κίνδυνος.

Ο κίνδυνος μιας επένδυσης σε ένα τίτλο (π.χ. μετοχή, ομόλογο, κ.λ.π.) μετρείται με την μεταβλητότητα που δείχνει πόσο χειρότερη  ενδεχομένως να είναι η συγκεκριμένη επένδυση από τον μέσο όρο των αποδόσεων της.

Στατιστικά, η μεταβλητότητα μίας επένδυσης υπολογίζεται ως η τυπική απόκλιση του ποσοστού απόδοσης της.

Η  τυπική απόκλιση με απλά λόγια  δείχνει πόσο μακριά κατά μέσο όρο μπορεί να είναι η απόδοση για κάποιο έτος από τον μέσο όρο όλων των αποδόσεων που έχουν μετρηθεί. Όσο μεγαλύτερη είναι η τυπική απόκλιση τόσο πιο μεταβλητό είναι το ποσοστό της απόδοσης.

Για παράδειγμα οι ετήσιες αποδόσεις μιας μετοχής A και μιας άλλης Β είναι:

Μετο-χές	Ετήσιες Αποδόσεις								Μέση Από-δοση	Τυπική Απόκλιση
Α	2%	15%	-6%	20%	10%	-35%	-18%	45%	4%	25%
Β	3%	3,50%	2,50%	4%	3,70%	4%	3,20%	4,10%	4%	1%

Παρατηρούμε ενώ η μέση απόδοση και στις δύο μετοχές είναι ίσιες (4%), ο κίνδυνος (μεταβλητότητα) στην  Α μετοχή (τυπική απόκλιση=25%) είναι σημαντικά μεγαλύτερος από ότι στην Β μετοχή (τυπική απόκλιση=1%). Αυτό σημαίνει ότι η μετοχή Β παρουσιάζει από έτος σε έτος σχεδόν σταθερές αποδόσεις που κυμαίνονται γύρω από το 4% (π.χ. 3,7% ή 4,1% κ.ο.κ.) ενώ αντίθετα οι ετήσιες αποδόσεις στην μετοχή Α παρουσιάζουν μεγάλη διακύμανση (-35% ή 45% ή -6% κ.ο.κ.) που κατά μέσο όρο η απόσταση τους από την μέση απόδοση (4%) φτάνει στο 25%.

 

Η μεγάλη μεταβλητότητα αυξάνει τον κίνδυνο απώλειας του κεφαλαίου.

Για  να μειώσετε στο ελάχιστο την μεταβλητότητα στο χαρτοφυλάκιό σας θα πρέπει:

Ή να περιοριστείτε σε ορισμένες μετοχές και ομόλογα χαμηλού κινδύνου καθώς και σε μετρητά (π.χ. καταθέσεις διαφορετικής διάρκειας). Αυτό σημαίνει αναγκαστικά περιορίζεστε σε τίτλους χαμηλών αποδόσεων.

Ή θα περιλάβετε  αρκετές μετοχές με μεγαλύτερο κίνδυνο που  υπόσχονται μεγαλύτερες αποδόσεις, οι οποίες, όμως,  θα συνδυαστούν εις τρόπον ώστε οι διακυμάνσεις τους (μεταβλητότητα) να ακυρώνουν η μία την άλλη. (στατιστικά η συσχέτιση τους να είναι από αδιάφορη έως κυρίως αρνητική)

Το τελικό αποτέλεσμα  είναι η προσδοκία μιας  υψηλής απόδοσης με μικρότερες διακυμάνσεις (μικρότερος κίνδυνος).

Η διακύμανση του χαρτοφυλακίου εξαρτάται λιγότερο από τη διακύμανση της απόδοσης των μετοχών και περισσότερο από τη συσχέτιση των αποδόσεών τους.

Ο επενδυτής μπορεί να μειώσει σημαντικά τον κίνδυνο, προσθέτοντας μετοχές στο χαρτοφυλάκιο, αλλά ο κίνδυνος του χαρτοφυλακίου δεν μπορεί να μειωθεί πέραν ενός σημείου.

Επειδή  είναι δύσκολο να εντοπισθούν αρκετές μετοχές που εμφανίζουν χαμηλή συσχέτιση αλλά και οι σχετικοί υπολογισμοί αποτελούν μια τεράστια εργασία, πρακτικά η δεύτερη ανωτέρω επιλογή που μειώνει τον κίνδυνο μπορεί να επιφέρει καλό αποτέλεσμα αν το χαρτοφυλάκιο (χφ) συμπεριλάβει διαφορετικά είδη επενδύσεων.

Κυρίως τέτοιες κατηγορίες επενδύσεων είναι οι μετοχές σε διαφορετικούς κλάδους, τα ομόλογα (κυβερνητικά, εταιρικά, και συνδεδεμένα με τον πληθωρισμό), τα ακίνητα (σε παραστατικούς τίτλους), τα πολύτιμα μέταλλα και τέλος τα μετρητά, δηλαδή να πραγματοποιηθεί  ευρεία διασπορά σε στοιχεία που ιστορικά τείνουν να κινούνται αντίθετα μεταξύ τους με αποτέλεσμα να μειώνουν την μεταβλητότητα (τον κίνδυνο) του χφ.

Είναι προτιμότερο στο χτίσιμο του χφ να αποφεύγονται επενδύσεις απευθείας σε μετοχές και ομόλογα και αντί αυτών να προτιμώνται χαμηλού κόστους αμοιβαία κεφάλαια σε δείκτες (index funds).

Η διασπορά μειώνει την μεταβλητότητα (τον κίνδυνο) κατά τρόπο  αποτελεσματικό και  περισσότερο από ότι κατά πρώτη άποψη φαίνεται. Αξίζει να σημειωθεί ότι η μεταβλητότητα ενός χαρτοφυλακίου με σημαντική διασπορά είναι μικρότερη από ότι ο μέσος όρος της μεταβλητότητας των αποδόσεων των  επιμέρους  επενδυτικών τίτλων.

Ο σχεδιασμός και η κατανομή κεφαλαίων (asset allocation)  συμβάλλουν στο να περιορίσετε τον κίνδυνο και το πώς θα γίνει η κατανομή αυτή εξαρτάται από την επενδυτική σας φιλοσοφία και πόσο κίνδυνο θέλετε να αναλάβετε.

Βασικός λίθος της επενδυτικής φιλοσοφίας της Αμάλθειας είναι η διασπορά των επενδύσεων και ακολουθείται ως πρότυπο ό,τι περιγράφεται στο κεφάλαιο ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ .

Ένα από τα χαρτοφυλάκια της Αμάλθειας είναι «Το διαρκές χαρτοφυλάκιο, The Well-Tempered Amaltheia's Portfolio», το οποίο συνδυάζει επενδύσεις που οι αποδόσεις τους αναμένεται διαχρονικά να παρουσιάζουν μικρή συσχέτιση ώστε ο κίνδυνος να μειώνεται μέχρι κάποιου σημείου.

 Από έναρξης λειτουργίας του (31/12/2010) μέχρι σήμερα (30/3/2012) εμφανίζει απόδοση 1% και κίνδυνο 1,72%(μέση εβδομαδιαία τυπική απόκλιση) και συγκρίνεται με τον Δείκτη DJ EURO STOXX 50, ο οποίος στην ίδια περίοδο εμφανίζει αρνητική απόδοσης -11%  και μεγαλύτερο κίνδυνο 4,05%.

 

 

Βλέπε:

Ο ΔΕΙΚΤΗΣ ΑΜΑΛΘΕΙΑ
ΤΟ ΔΙΑΡΚΕΣ ΧΦ
ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΧΦ
ΤΟ ΧΦ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΓΟΡΑΣ

ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ

Η απόδειξη του κάτι!
..και τώρα τι κάνουμε;
η αλληλέγγυα στάση είναι η λύση
Αν οι Έλληνες γίνουν πιο επιθετικοί, ...
 Ο Κόσμος όπως τον βλέπω εγώ
η Ελλάδα θα ανακάμψει;
Είναι τόσο απλό!
Διαχείριση Κρατικού Χρέους 
Ακίνητα, μια πονεμένη ιστορία

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΘΕΜΑΤΑ (Ο Κόσμος όπως τον βλέπω εγώ)

Ο Κόσμος όπως τον βλέπω εγώ

Αλβέρτος Αϊνστάιν (1925)

 

Σε τι  παράξενη κατάσταση βρισκόμαστε εμείς οι θνητοί! Καθένας από εμάς βρίσκεται εδώ για μια σύντομη επίσκεψη· δεν γνωρίζει για ποιο σκοπό, αν και μερικές φορές νομίζει ότι τον αισθάνεται. Αλλά από την οπτική γωνία της καθημερινής ζωής, χωρίς να εμβαθύνουμε, υπάρχουμε για τον συνάνθρωπο μας - καταρχάς για αυτούς στων οποίων τα χαμόγελα και την ευημερία στηρίζεται όλη η ευτυχία μας και αμέσως μετά για όλους αυτούς που δεν γνωρίζουμε προσωπικά και με την μοίρα των οποίων είμαστε ενωμένοι με τον δεσμό της συμπόνιας. Εκατό φορές κάθε μέρα, θυμίζω στον εαυτό μου ότι η εσωτερική και εξωτερική ζωή μου εξαρτάται από την εργασία των άλλων ανθρώπων, ζωντανών και νεκρών, και ότι πρέπει να υπερβάλω εαυτόν για να μπορέσω να δώσω στο ίδιο μέτρο με το οποίο έχω λάβει και συνεχίζω να λαμβάνω. Με ελκύει η απλή ζωή και συχνά καταπιέζομαι από το αίσθημα ότι απορροφώ μια μη αναγκαία ποσότητα από την εργασία των συνανθρώπων μου. Θεωρώ τις ταξικές διαφορές αντίθετες προς την δικαιοσύνη και, σε τελική ανάλυση, βασισμένες στον εξαναγκασμό. Θεωρώ επίσης ότι η απέριττη ζωή κάνει καλό σε όλους, φυσικά και πνευματικά. 

Σίγουρα δεν πιστεύω στην ανθρώπινη ελευθερία με την φιλοσοφική έννοια. Όλοι δρουν όχι μόνο υπό την επιρροή ενός εξωτερικού καταναγκασμού αλλά επίσης σύμφωνα και με μια εσωτερική ανάγκη. Η ρήση του Σοπενχάουερ, ότι "ο άνθρωπος μπορεί να δρα όπως αυτός θέλει, αλλά όχι να θέλει όπως αυτός θέλει" αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για εμένα από την νεότητα μου και μια συνεχή παρηγοριά και μια αμείωτη πηγή υπομονής στις δυσκολίες της ζωής, της δικιάς μου και των άλλων. Αυτό το συναίσθημα φιλεύσπλαχνα μετριάζει την αίσθηση υπευθυνότητας που τόσο εύκολα μπορεί να σε παραλύσει, και μας εμποδίζει στο να πάρουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους ανθρώπους πολύ σοβαρά· συντελεί σε μια άποψη της ζωής στην οποία το χιούμορ, προπαντός, έχει την θέση που του αρμόζει. 

Το να αναρωτιέσαι το νόημα ή το αντικείμενο της ύπαρξης σου ή της δημιουργίας γενικά μου έμοιαζε πάντα παράλογο από αντικειμενικής απόψεως. Και όμως ο καθένας έχει συγκεκριμένα ιδανικά που καθορίζουν την κατεύθυνση των προσπαθειών του και των κρίσεων του. Υπό αυτήν την έννοια ποτέ δεν κοίταξα την ευκολία και την ευτυχία σαν αυτοσκοπούς - μια τέτοια ηθική βάση βρίσκω ως πιο αρμόζουσα για ένα κοπάδι γουρούνια. Τα ιδανικά που φώτισαν τον δρόμο μου και κατ' επανάληψη μου έδωσαν κουράγιο να αντιμετωπίζω την ζωή πρόσχαρα, ήταν η Αλήθεια, η Καλοσύνη και η Ομορφιά. Χωρίς την αίσθηση συντροφικότητας με ανθρώπους του ιδίου πνεύματος, της ενασχόλησης με τον στόχο, τον αιώνια ανέφικτο στον τομέα της τέχνης και της επιστημονικής έρευνας, η ζωή θα μου φαινόταν κενή. Τα συνηθισμένα αντικείμενα της ανθρώπινης προσπάθειας - ιδιοκτησία, εξωτερική επιτυχία, πολυτέλεια - μου φαινόντουσαν πάντα άξια περιφρονήσεως.

Η παθιασμένη αίσθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης και υπευθυνότητας πάντα αντιπαραβαλλόταν παράξενα με την σαφή μου ελευθερία από την ανάγκη για απευθείας επαφή με άλλα ανθρώπινα όντα και κοινότητες. Βαδίζω το δικό μου δρόμο και ποτέ δεν άνηκα στη χώρα μου, το σπίτι μου, τους φίλους μου ή ακόμα και στην οικογένεια μου, με όλη μου την καρδιά· αντιμέτωπος με όλους αυτούς τους δεσμούς ποτέ δεν έχασα το επίμονο αίσθημα της απόσπασης, της ανάγκης για μοναξιά - ένα αίσθημα που αυξάνεται με τα χρόνια. Οι άνθρωποι αποκτούν απότομα συνείδηση, χωρίς να το μετανιώσουν, των ορίων της πιθανότητας για αμοιβαία κατανόηση και συμπόνια με τους συνανθρώπους τους. Ένας τέτοιος άνθρωπος χωρίς αμφιβολία χάνει ένα μέρος της εγκαρδιότητας και της αθωότητας· από την άλλη, είναι κατά πολύ περισσότερο ανεξάρτητος από απόψεις, συνήθειες και κρίσεις των συνανθρώπων του και αποφεύγει τον πειρασμό να βασιστεί σε τέτοια ανασφαλή θεμέλια.

Το πολιτικό ιδεώδες μου είναι αυτό της δημοκρατίας. Ας είναι ο κάθε άνθρωπος σεβαστός σαν άτομο και κανένας να μην γίνεται είδωλο. Είναι μια ειρωνεία της μοίρας ότι εγώ ο ίδιος έχω γίνει αποδέκτης υπερβολικού θαυμασμού και σεβασμού από τους συνανθρώπους μου χωρίς εγώ ούτε να ευθύνομαι και ούτε να το αξίζω. Η αιτία για αυτό ίσως να είναι η επιθυμία, ανέφικτη για τους πολλούς, να κατανοήσουν την μία ή δύο ιδέες τις οποίες έχω με τις ασθενικές δυνάμεις μου επιτύχει μέσω ακατάπαυστου αγώνα. Γνωρίζω πολύ καλά ότι είναι απαραίτητο για την επιτυχία κάθε σύνθετου εγχειρήματος, ότι ένας άνθρωπος θα πρέπει να κάνει την σκέψη και να κατευθύνει και γενικά να φέρει την ευθύνη. Αλλά αυτοί που καθοδηγούνται δεν πρέπει να αναγκάζονται, θα πρέπει να μπορούν να διαλέγουν τον αρχηγό τους. Ένα αυταρχικό σύστημα καταναγκασμού, κατά την άποψη μου, σύντομα αποσυντίθεται. Γιατί η δύναμη πάντα έλκει ανθρώπους χαμηλής ηθικής, και πιστεύω ότι είναι ένας αμετάβλητος κανόνας ότι τους ιδιοφυείς τυράννους, τους διαδέχονται αχρείοι. Γι' αυτό το λόγο πάντα εναντιώθηκα σε συστήματα όπως αυτά που βλέπουμε στην Ιταλία και την Ρωσία σήμερα. Αυτό το οποίο έχει επιφέρει δυσφήμιση στην επικρατούσα σημερινή μορφή δημοκρατίας της Ευρώπης δεν μπορεί να αποδοθεί στην ιδέα της δημοκρατίας, αλλά στην έλλειψη σταθερότητας των αρχηγών των κυβερνήσεων και στον απρόσωπο χαρακτήρα του εκλογικού συστήματος. Πιστεύω ότι από αυτήν την άποψη οι ΗΠΑ έχουν οργανωθεί καλύτερα. Έχουν ένα υπεύθυνο Πρόεδρο που εκλέγεται για μια επαρκή περίοδο και έχει επαρκή αρμοδιότητα για να είναι υπεύθυνος στις πράξεις του. Από την άλλη, αυτό που εκτιμώ στο δικό μας πολιτικό σύστημα είναι η πιο εκτεταμένη πρόνοια που υπάρχει για το άτομο σε περίπτωση ασθένειας ή ανάγκης. Αυτό που πραγματικά αξίζει στην παρέλαση της ανθρώπινης ζωής μου φαίνεται ότι δεν είναι η Πολιτεία αλλά το δημιουργικό, ευαίσθητο άτομο, η ατομικότητα· αυτή μόνη της δημιουργεί το ευγενές και το μεγαλειώδες, ενώ το κοπάδι σαν τέτοιο παραμένει αμβλύ στη σκέψη και αμβλύ στο συναίσθημα.

Αυτό το θέμα με φέρνει στο χειρότερο γνώρισμα της φύσης του κοπαδιού, το στρατιωτικό σύστημα, το οποίο απεχθάνομαι. Το ότι ένας άνθρωπος μπορεί να αντλήσει ευχαρίστηση στο να παρελαύνει σε σχηματισμό στον τόνο μιας μπάντας είναι αρκετό για να με κάνει να τον περιφρονήσω. Ο μεγάλος εγκέφαλος του, του δόθηκε από λάθος· μια σπονδυλική στήλη ήταν όλο κι όλο ότι χρειαζόταν. Αυτό το σημάδι πανώλης του πολιτισμού θα έπρεπε να καταργηθεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Ηρωισμός από διαταγή, παράλογη βία, και όλες οι δηλητηριώδεις ανοησίες που κάνει στο όνομα του πατριωτισμού - πόσο τα μισώ όλα αυτά! Ο πόλεμος μου φαίνεται ένα πρόστυχο και ποταπό πράγμα: Καλύτερα να με κόβανε κομμάτια από το να πάρω μέρος σε τέτοιο αποτροπιασμό. Και όμως, παρ' όλα αυτά, τόσο υψηλή είναι η άποψη μου για την ανθρώπινη φυλή που πιστεύω ότι αυτή η λάμια θα είχε από καιρό εξαφανιστεί, αν ο υγιής νους των εθνών δεν είχε συστηματικά διαφθαρεί από τα εμπορικά και πολιτικά συμφέροντα που ενεργοποιούνται μέσω των σχολείων και του Τύπου. 

Το ωραιότερο πράγμα που μπορούμε να έχουμε την εμπειρία του είναι το μυστηριώδες. Είναι το θεμελιώδες συναίσθημα το οποίο βρίσκεται στο λίκνο της αληθινής τέχνης και της αληθινής επιστήμης. Αυτός που το γνωρίζει και δεν μπορεί πια να το θαυμάσει, να αισθανθεί έκπληξη, είναι σαν νεκρός, ένα σβησμένο κερί. Η εμπειρία του μυστηρίου - ακόμα κι αν ήταν αναμεμειγμένη με φόβο - ήταν αυτή που προκάλεσε την θρησκεία. Η γνώση της ύπαρξης πραγμάτων στα οποία δεν μπορούμε να διεισδύσουμε, των εκδηλώσεων της βαθύτερης λογικής και της πιο αστραποβολούσας ομορφιάς , τα οποία είναι προσβάσιμα στη λογική μας στις πιο βασικές τους μορφές - είναι αυτή η γνώση και αυτό το συναίσθημα που συνιστούν την πραγματικά θρησκευτική συμπεριφορά· υπό αυτήν την έννοια και μόνο υπό αυτήν, είμαι ένας βαθύτατα θρησκευόμενος άνθρωπος. Δεν μπορώ να συλλάβω ένα Θεό που ανταμείβει και τιμωρεί τα δημιουργήματα του, ή έχει θέληση του ίδιου είδους μ' αυτή που εμείς αντιλαμβανόμαστε στους εαυτούς μας. Ένας άνθρωπος που μπορεί να επιζήσει του φυσικού θανάτου του είναι επίσης πέρα από την κατανόηση μου, ούτε θα επιθυμούσα να ήταν αλλιώς· τέτοιες ιδέες είναι για τους φόβους ενός παράλογου εγωισμού αδύναμων ψυχών. Είναι αρκετό για εμένα το μυστήριο της αιωνιότητας της ζωής, και ο υπαινιγμός της θαυμαστής δομής της πραγματικότητας, μαζί με την ειλικρινή προσπάθεια να κατανοήσω ένα μέρος, που δεν μπορεί ποτέ να είναι τόσο μικρό, του λόγου που αποκαλύπτει τον εαυτό του στη φύση.

Αλβέρτος Αϊνστάιν (1925)

Βλέπε:

Ο ΔΕΙΚΤΗΣ ΑΜΑΛΘΕΙΑ
ΤΟ ΔΙΑΡΚΕΣ ΧΦ
ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΧΦ
ΤΟ ΧΦ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΓΟΡΑΣ

ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ


Η απόδειξη του κάτι!
..και τώρα τι κάνουμε;
η αλληλέγγυα στάση είναι η λύση
Αν οι Έλληνες γίνουν πιο επιθετικοί, ...

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΘΕΜΑΤΑ (Αν οι Έλληνες γίνουν πιο επιθετικοί, ...)

Αν οι Έλληνες γίνουν πιο επιθετικοί,...

Σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel, ο καθηγητής του φημισμένου βρετανικού πανεπιστημίου London School of Economics (LSE), Άλμπρεχτ Ριτσλ, προειδοποιεί τους Γερμανούς συμπατριώτες του για το ενδεχόμενο, να αποσπάσει η Ελλάδα τεράστιες πολεμικές αποζημιώσεις, σε περίπτωση που αποφασίσει να τις διεκδικήσει ακόμη και τώρα.

«Το οικονομικό μας θαύμα έγινε δυνατό αποκλειστικά και μόνο επειδή δεν αναγκαστήκαμε να πληρώσουμε αποζημιώσεις», παραδέχεται. Για να προειδοποιήσει στη συνέχεια: «Αν οι Έλληνες γίνουν πιο επιθετικοί, μπορεί να αναβιώσουν οι παλιές διεκδικήσεις. Αν αρχίσει η Ελλάδα και αν ποτέ αναγκαστεί η Γερμανία να πληρώσει, τότε θα μας τα πάρουν όλα».
«Θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες και να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας. Αν εμείς συνεχίζουμε το παιγνίδι των ΜΜΕ, παριστάνοντας τον χοντρό Εμίλ, που καπνίζει το πούρο του και αρνείται να πληρώσει, ίσως κάποιοι μας στείλουν τους παλιούς λογαριασμούς», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Τόνισε επίσης ότι και η Γερμανία έζησε μια από τις μεγαλύτερες χρεοκοπίες της νεότερης Ιστορίας, καλώντας για άμεση μείωση του ελληνικού χρέους: Σύμφωνα με τον καθηγητή, η Γερμανία κήρυξε ουσιαστικά στάση πληρωμών όταν αρνήθηκε να εκπληρώσει συμβατικές υποχρεώσεις της με την επανένωση της Γερμανίας! Τότε, όπως διευκρινίζεται, ο καγκελάριος Κολ αρνήθηκε να υλοποιήσει τη Συμφωνία του Λονδίνου, του 1953, σύμφωνα με την οποία οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις στην περίπτωση της επανένωσης των δύο Γερμανιών, θα έπρεπε να τεθούν υπό επαναδιαπραγμάτευση. 


 αναδημοσίευση από: http://www.imerisia.gr




Βλέπε:

Ο ΔΕΙΚΤΗΣ ΑΜΑΛΘΕΙΑ
ΤΟ ΔΙΑΡΚΕΣ ΧΦ
ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΧΦ
ΤΟ ΧΦ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΓΟΡΑΣ

ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ

Η απόδειξη του κάτι!
..και τώρα τι κάνουμε;
η αλληλέγγυα στάση είναι η λύση

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

Τρέχουσες εξελίξεις στην Ελληνική Οικονομία

Ενθαρρυντικές Ενδείξεις

 

Απόσπασμα Σύνοψης από το Εβδομαδιαίο Δελτίο Οικονομικών Εξελίξεων

Διεύθυνσης Οικονομικών Μελετών, Alpha Bank,Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2012

Από τα στοιχεία του ισοζυγίου Πληρωμών του 11μήνου 2011 και των τουριστικών αφίξεων του 9μήνου 2011 προκύπτουν ενθαρρυντικές ενδείξεις για τις προοπτικές ανάκαμψης και ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας στο άμεσο και στο απώτερο μέλλον.  Από τα στοιχεία του Ισοζυγίου Πληρωμών προκύπτει ότι η αύξηση του εξαγωγικού προσανατολισμού της ελληνικής οικονομίας πραγματοποιείται με πολύ γρήγορους ρυθμούς, παρά το εξαιρετικά αρνητικό οικονομικό περιβάλλον και τα σημαντικά εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι εξαγωγικές και τουριστικές επιχειρήσεις. Μάλιστα οι εξαγωγές αυξάνουν με ταυτόχρονη ταχεία πτώση και υποκατάσταση και των εισαγωγών εκτός των καυσίμων ως αποτέλεσμα της βελτίωσης που σημειώνεται στην ανταγωνιστικότητα και τις προοπτικές ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.

Η ανταγωνιστικότητα των κλάδων της ελληνικής οικονομίας που παράγουν διεθνώς εμπορεύσιμα προϊόντα αυξάνεται ταχέως τα τελευταία τρία έτη, με την πραγματική εσωτερική υποτίμηση να υπερβαίνει το 15% στην περίοδο 2010-2012, παρά τη μεγάλη, και σε μεγάλο βαθμό αναίτια, πτώση του ΑΕΠ στην περίοδο αυτή. Η εξέλιξη αυτή συμβάλλει στην εντυπωσιακή αύξηση των εξαγωγών αγαθών και υπηρεσιών και στην πτώση των εισαγωγών και συνεπάγεται την ικανοποιητική θετική συμβολή των καθαρών εξαγωγών στην αύξηση του ΑΕΠ.

Αυτές οι ικανοποιητικές εξελίξεις στον εξωτερικό τομέα της οικονομίας μπορεί να συνδυαστούν από το 2012 με την σταδιακή σταθεροποίηση της εγχώριας ζήτησης, κυρίως με την βελτίωση του οικονομικού κλίματος στη χώρα μετά την υλοποίηση

του PSI plus και με την επιτάχυνση της υλοποίησης του ΕΣΠΑ 2007-2013 με την αποτελεσματική απορρόφηση των αντιστοιχούντων κοινοτικών επιχορηγήσεων ύψους άνω των € 15 δις το 2012- 2014. Επιπλέον, σημαντική συμβολή στην προσέλκυση επενδύσεων (εγχώριων και ξένων) και  στην ανάκαμψη της οικονομίας μπορεί να έχουν και οι αποκρατικοποιήσεις καθώς και η αξιοποίηση της μεγάλης ακίνητης περιουσίας του δημοσίου, που ήδη προωθούνται συστηματικά από το νεοσύστατο Ταμείο Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ).

Ειδικότερα, για το ισοζύγιο πληρωμών γίνονται οι εξής παρατηρήσεις:

Πρώτον, σημειώθηκε σημαντική μείωση του ελλείμματος του Ισοζυγίου Τρεχουσών Συναλλαγών (ΙΤΣ), συμπεριλαμβανομένων και των κεφαλαιακών

μεταβιβάσεων, κατά -16,1% σε ετήσια βάση.

Δεύτερον, πολύ μεγαλύτερη ήταν η μείωση του ελλείμματος του εμπορικού ισοζυγίου εκτός καυσίμων και πλοίων κατά -20,4% σε ετήσια βάση στο

11μηνο’11 (-24,3% τον Νοέμ.’11).

Τρίτον, σημειώνεται ότι

«Η καταγεγραμμένη κατανάλωση καυσίμων στη χώρα υπολείπεται σημαντικά της πραγματικής, πράγμα που επηρεάζει αρνητικά τα φορολογικά έσοδα, αλλά και την καταγεγραμμένη αύξηση του ΑΕΠ. Η διαφορά μεταξύ καθαρών εισαγωγών (αφαιρουμένων των εξαγωγών) και κατανάλωσης καυσίμων μπορεί επίσης να οφείλεται μερικώς σε αποθεματοποίηση καυσίμων λόγω αυξημένης αβεβαιότητας».

Τέταρτον, αύξηση κατά 9,8% σε ετήσια βάση σημειώνεται στο πλεόνασμα του ισοζυγίου των υπηρεσιών στο 11μηνο’11.

Περισσότερα: http://www.alpha.gr/page/default.asp?id=2450&la=1

 ΒΛΕΠΕ:
Ο ΔΕΙΚΤΗΣ ΑΜΑΛΘΕΙΑ
ΤΟ ΔΙΑΡΚΕΣ ΧΦ
ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΧΦ
ΤΟ ΧΦ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΓΟΡΑΣ

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

η επικείμενη καταστροφή και μουσουλμανοποίηση της χώρας

Του Θεόδωρου Κατσανέβα    (Πηγή: www.capital.gr)

Αναδημοσίευση αποσπασμάτων  

 

Η εισβολή

Η σημερινή οικονομική καταστροφή μας έχει αποπροσανατολίσει από έναν μεγαλύτερο κίνδυνο: την ταχύτατη αλλοίωση της εθνολογικής σύνθεσης της χώρας, και τελικά τη μουσουλμανοποίησή της. Το ενδιαφέρον όλων επικεντρώνεται στις επόμενες εκλογές και όχι στις επόμενες γενιές όπως θα έπρεπε. Σύμφωνα με τη ρεαλιστική όσο και εφιαλτική αυτή πρόβλεψη, σε 10-20 χρόνια, η Ελλάδα όπως την ξέρουμε σήμερα, δε θα υπάρχει πια. Σε δέκα χρόνια, εδώ στο καλύτερο οικόπεδο της γης που έχει μπει στο μάτι πολλών, θα κατοικούν 4-5 εκατ. μουσουλμάνοι νεαροί σε ηλικία, έναντι 8-9 εκατ. γερασμένων ελληνογενών. Τότε, θα είναι αδύνατο να σταματήσει η συνέχιση της μαζικής εισβολής και του πολλαπλασιασμού της, με δεδομένο ότι οι γυναίκες-μουσουλμάνες γεννούν πέντε παιδιά κατά μέσο όρο, έναντι λιγότερο από ένα των ελληνίδων.

Σύμφωνα με έγκυρες και διασταυρωμένες πληροφορίες μας, σήμερα εισβάλλουν στη χώρα, κατά κύριο λόγο από τον Έβρο, 200.000-250.000 κυρίως μουσουλμάνοι από την Αφρική και την Ασία. Σε δέκα χρόνια, θα ανέρχονται σε 2-2,5 εκατ. και μαζί με τους εδώ εγκατεστημένους που υπολογίζονται σε 1,8 εκατ. (συμπεριλαμβανομένων αυτών της Δυτικής Θράκης, μαζί με γεννήσεις της τάξης των 500.0000), θα ανέρχονται σε πάνω 4 εκατ. Το δόγμα Οζάλ «δε χρειάζεται να κάνουμε πόλεμο με τους Έλληνες, αρκεί να τους στείλουμε μερικά εκατομμύρια από εδώ μεριά», βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, όπως αποδείχτηκε και από τις μυστικές εκθέσεις που βγήκαν στη δημοσιότητα, ύστερα από τις αποκαλυπτικές δηλώσεις του πρώην Πρωθυπουργού Γιλμάζ για δολιοφθορές σε βάρος της χώρας μας.

Το τραγικό είναι ότι, με την έλευση του άτεγκτου Μνημονίου και την ερημοποίηση της αγοράς εργασίας, πολλά νέα παιδιά, αλλά και νοικοκύρηδες νόμιμοι μετανάστες, φεύγουν από τη χώρα σε αναζήτηση μιας καλύτερης μοίρας στον ήλιο. Και έτσι, η χώρα μουσουλμανοποιείται με μαθηματική βεβαιότητα. Και αυτό λέγεται με όλο το σεβασμό που οφείλεται στη θρησκεία αυτή και σε κάθε ένα μουσουλμάνο ξεχωριστά.

Οι δουλέμποροι και η Αθηναϊκή ζούγκλα

Σε αντίθεση με το παρελθόν, όταν το ταξίδι των μεταναστών γινόταν με μύριες όσες δυσκολίες και κινδύνους, σήμερα τα πράγματα έχουν απλοποιηθεί. Οι τουρκικές αερογραμμές έχουν καθιερώσει απ’ ευθείας τακτικές πτήσεις από όλες ή τις περισσότερες χώρες εισαγωγής τους, με διαμονή «τράνζιτ» στην Τουρκία και αμέσως μετά στην Ελλάδα. Τα αεροπλάνα της Turkish Airlines κάνουν χρυσές δουλειές μεταφέροντας καθημερινά εκατοντάδες λαθρομετανάστες από το Λάγος της Νιγηρίας, την Άκρα της Σομαλίας, την Καζαμπλάκα του Μαρόκου, το Καράτσι του Πακιστάν, την Ντάκα του Μπακλαντές, την Αλγερία, τη Σομαλία, το Σουδάν, την Αίγυπτο, το Λίβανο, το Νουμπαι, κλπ. Οι μετανάστες εγκαθίστανται προσωρινά σε δουλεμπορικά ξενοδοχεία των περιοχών Κουμ Καπί και Γελσικόι στην Κωνσταντινούπολη, υπό την αιγίδα του βαθέως τουρκικού κράτους. Σύντομα διέρχονται τον Έβρο περίπου ανενόχλητοι και όσοι το επιθυμούν, καταφεύγουν στις ελληνικές αρχές, όπου τελικά τους χορηγείται έγγραφο που αναγράφει ότι υποχρεούνται να φύγουν από τη χώρα σε διάστημα ενός μηνός!

Οι εταίροι μας σφυρίζουν αδιάφορα

Αλλά και η Ευρωπαϊκή Ένωση μάς αντιλαμβάνεται ως παραπαίδι και οι εταίροι μας το παίζουν φιλάνθρωποι, όταν η εισβολή λαθρομεταναστών δεν τους αφορά. Ξεσηκώνονται όταν συλληφθούν 1-2 παράνομοι μετανάστες στη χώρα τους και με συνοπτικές διαδικασίες τον στέλνουν στη «χωματερή» της Ελλάδας. Δεν καταργούν το Δουβλίνο ΙΙ που επιβάλλει την υποχρεωτική επιστροφή παράνομων μεταναστών από Ευρωπαϊκές χώρες στην πρώτη χώρα εισαγωγής τους που είναι κυρίως η Ελλάδα, από όπου εισέρχεται το 90% των εισβολέων. Μας απειλούν με έξωσή μας από τη συνθήκη Σένγκεν γιατί δεν παίρνουμε επαρκή μέτρα για την παρεμπόδιση εισαγωγής λαθρομεταναστών και την ίδια ώρα, μας εγκαλούν για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων !

Οι εδώ «φιλάνθρωποι» εκπρόσωποι της επιλεγόμενης Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ, κάνουν ό,τι μπορούν για να διευκολύνουν την εισβολή. Αλλά ο ΟΗΕ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν ενδιαφέρονται για να πείσουν χώρες όπως το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, η Αλγερία, η Νιγηρία, κλπ., που βρίσκονται υπό δυτική επιρροή, να υπογράψουν συμφωνία επανεισδοχής των ομοεθνών τους που εισρέουν με αλματωδώς αυξανόμενο ρυθμό στη χώρα μας μέσω της Τουρκίας, η οποία παραμένει χώρα υπό ένταξη στην Ευρωπαϊκή οικογένεια.

Τι κάνουμε

Η χώρα μας, οφείλει να θωρακίσει τα σύνορά της, να ενισχύσει την Αστυνομία Αλλοδαπών και να αξιοποιήσει το πλούσιο δυναμικό των ενόπλων δυνάμεων που σκοπός τους είναι η προστασία των συνόρων. Να εξαρθρώσει και να θεσπίσει αποτελεσματικά εξοντωτικές ποινές για τους δουλεμπόρους και τους συνεργάτες τους. Να προωθήσει τη δημιουργία «Οργανισμού για τους Μετανάστες», ο οποίος με τη χρηματοδότηση της Ε.Ε. θα στελεχωθεί από αξιόμαχα στελέχη έξω από το κύκλωμα των «κορακοφιλανθρώπων», αναλαμβάνοντας την προσωρινή μετεγκατάστασή των λαθρομεταναστών μακριά από το κέντρο της Αθήνας. Να παράσχει πολιτικό άσυλο στους πραγματικούς πολιτικούς πρόσφυγες κατανέμοντάς τους στις χώρες της Ε.Ε. ανάλογα με τον πληθυσμό τους. Να επαναπροωθήσει τους παράνομους μετανάστες με ναυλωμένα αεροπλάνα στην πατρίδα τους, συνάπτοντας άμεσα συμφωνίες επανεισδοχής με χώρες όπως το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, η Σομαλία, η Νιγηρία, η Αλγερία, κλπ. που βρίσκονται υπό δυτική επιρροή.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να συμμορφώσει την Τουρκία με την απειλή αναστολής των ενταξιακών διαδικασιών και άλλων κυρώσεων και να αναθεωρήσει τον κανονισμό του Δουβλίνου ΙΙ. Η Ευρώπη και οι ΗΠΑ είναι σε θέση να αντιληφθούν ότι η Ελλάδα μετατρέπεται σε ευρωπαϊκό εφαλτήριο της διεθνούς τρομοκρατίας. Το αρχηγείο της Frontex να μετεγκατασταθεί από την Πολωνία (!) στην Ελλάδα. Και το μεγαλύτερο ποσό που διατίθεται για τους ίδιους σκοπούς, να διατεθεί στη χώρα μας, αφού από εδώ εισρέει το 90% των παράνομων μεταναστών.

Αν δεν υπάρξει σοβαρή ισχυρή βούληση με επίκεντρο τις γραμμές αυτές, η Ελλάδα θα μεταβληθεί σε χώρο εμφύλιου σπαραγμού χωρίς μέλλον. Με το Μνημόνιο και τη μαζική εισβολή παράνομων μεταναστών, μας κλέβουν τη χώρα. Γι’ αυτό, χρειάζεται μια πολιτική ηγεσία που ενδιαφέρεται για τα συμφέροντα της και για το μέλλον της. Μια ηγεσία της πατριωτικής ευθύνης, της γνώσης, της χρηστής και έντιμης διοίκησης, της αποτελεσματικότητας, της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτήν την ώρα, βρισκόμαστε σε πόλεμο. Οφείλουμε να παραμερίσουμε αυτά που μας χωρίζουν και να αναδείξουμε αυτά που μας ενώνουν. Και στη διαδρομή της ιστορίας του, ο ελληνισμός έχει αποδείξει ότι αυτό μπορεί να το κάνει.

όλο το κείμενο:

http://www.capital.gr/Articles.asp?id=1387001

βλέπε:

Η απόδειξη του κάτι!

...και τώρα τι κάνουμε;